Ο Εβαγκελισμός τις Θεωτόκου.

Μιας και μιλάμε για γλώσσα και ορθογραφία βρήκα αυτό κείμενο και το φέρνω εδώ να το απολαύσετε. Λένε ότι είναι από έκθεση ενός παιδιού (στην Κρήτη βέβαια) και έχει κρατήσει όπως βλέπετε και την ορθογραφία.!!

Ο Εβαγκελισμός τις Θεωτόκου.

 Ο λουκάς εβανκελίστηκε ότι θα γενιθή ο Χρηστός τότε ο θεός πεζη μια τ ανκέλου κε λεει του.
Γλάκα μορέ στη γη να βρις το μαριό κε να του ιπης πως θα γενησι το Χρηστό.
γλακά ο ανκελος στη γη πιγε και ηβρικε το μαριό κε ειπεν του.
μαριό εσυ δε το κατες μα ισε βαρεμένο γιατι θα γενισις το Χρηστό.
Το μαριο τοτε λέι όφου και όφου ιντάπαθα κε ιντανε τα που μου μιλις, ας εινε ομως θα γενισω το Χρηστό, πιος άντρας όμως θα με παντρεφτει.
κε ιπε τση ο ανκελος, μη στεναχωράσε μαριό κε εγώ θα σου βρω άντρα.
κε παι ο ανκελος στου οιωφισ κε του λει. Οιωφισ το μαριό ινε βαρεμένο από το Θεό κε θα γενισει το Χρηστό, συ όμως θα το παντρεφκης κε δε θα σε νιαζει πράμα.
τοτε ο οιωφισ που δε πιστεβε τα λογια του ανκελου παντρέφτικε το μαριό κε όταν κατάλαβε ότι ήταν βαρεμένο έδωσε εντολή να σφάξουν όλα τα πεδιά.



να βοηθήσω λίγο στη μετάφραση:

*βαρεμένο       =       γκαστρωμένο
*όφου              =       αχ και βαχ
*ιντάπαθα      =       τι είναι αυτό που έπαθα
*οιωφισ           =      Ιωσήφ
*γλάκα            =     τρέχα, λάκα
*δεν το κατές =      δεν το κατέχεις(ξέρεις)

*πεζη             ??     δεν το κατέχω, μπορεί να λέει πέμπει.

*να σφάξουνε όλα τα πεδιά...  = ποιητική, αλλά όχι ιστορική αδεία...


Το κείμενο έχει δημοσιευτεί κάμποσες φορές με μια μικρή ιστορία κάθε φορά. Αλλος λέει ότι είναι παιδί δημοτικού εδώ, άλλος από το γυμνάσιο εκεί... Με μια πρόχειρη έρευνα βρήκα ότι μάλλον πρωτοδημοσιεύτηκε στο http://blogs.sch.gr/tgiakoum/

Τώρα αν είναι αυθεντικό ή επενέβη ο δάσκαλος (και μπράβο του) ή άλλοι το βελτίωσαν δεν ξέρω. Αλλά κάπως έτσι πρέπει να φτιάχνονται και τα διαμάντια της ποίησής μας, τα δημοτικά τραγούδια.

Αγανακτώ, αγανακτη(?)σμένος

Μήπως θάπρεπε να διορθώσω την ορθογραφία;

Μου φαίνεται ότι του πάει καλύτερα το γιώτα, ιδιαίτερα μετά τα τρία μακρά ‘α’ που φωνάζουν. Ή μήπως με έπεισαν ότι είναι καλύτερο, τόσο πολύ που το βλέπω έτσι γραμμένο;

Αλλά η γλώσσα και ο λόγος δεν είναι μόνο μια τεχνητή κατασκευή, ακόμα και ο γραπτός. Επιτρέπεται ο προβληματισμός και από μη ειδικούς. Όσοι χρησιμοποιούν την γλώσσα είναι αυτοί που την εξελίσσουν κιόλας.

Τα ρήματα εις –ιζω λοιπόν έχουν παθητική μετοχή με ‘ι’, αγανακτίζω – αγανακτισμένος, βασανίζω – βασανισμένος, ασφαλίζω, αλατίζω κτλ. Αλλά το αγανακτίζω μου φαίνεται ασυνήθιστο, θα το χρησιμοποιούσα περισσότερο σαν ενεργητικό, αγανακτίζω κάποιον.

Το συνηθισμένο είναι το αγανακτώ (εγώ ο ίδιος ή κάποιον άλλο). Στην πρώτη περίπτωση μπορώ να βρω παρόμοια το περπατώ – περπατημένος. Στην δεύτερη το αγαπώ κάποιον, άρα αυτός είναι αγαπημένος, από εμένα τουλάχιστον.

Αλλά μου έρχεται στο μυαλό και το γαμ(~) -- γαμ(?)μένος.

Κατά αναλογία λοιπόν θα κρατήσω τη γραφή ‘αγανακτησμένος’. Αρκετά μας έχουν αγανακτήσει όλοι.

Οι πολιτικοί, που κυβερνούν, με το ψέμα τους, τη ρεμούλα και το ‘πολιτικό κόστος’ όταν χρειάζεται να προχωρήσουν. Οι αντιπολιτευόμενοι με τα παχιά λόγια και με την ανευθυνότητά τους.

Αλλά και οι πολίτες εκείνοι που διαρκώς φωνάζουν, ανακαλύπτουν συνομωσίες εναντίον της περιούσιας φυλής μας και αόρατες δυνάμεις που μας κυβερνούν, βρίζουν τη δημοκρατία, οι ίδιοι μπορεί να απαξιώνουν μερικές φορές και να ψηφίσουν, αλλά δεν θέλουν να αλλάξουν καμιά κακή τους συνήθεια.