Dance me to the end of love

by Leonard Cohen

La la la la la la…

Dance me to your beauty with a burning violin

Dance me through the panic ’til I’m gathered safely in

Lift me like an olive branch and be my homeward dove

Dance me to the end of love

Yeah dance me to the end of love

Let me see your beauty when the witnesses are gone

Let me feel you moving like they do in Babylon

Show me slowly what I only know the limits of

And dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on

Dance me very tenderly and dance me very long

We’re both of us beneath our love, both of us above

And dance me to the end of love

Yeah dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born

Dance me through the curtains that our kisses have outworn

Raise a tent of shelter now, though every thread is torn

And dance me to the end of love

La la la la la la…

Dance me to your beauty with a burning violin

Dance me through the panic till I’m gathered safely in

Touch me with your naked hand, touch me with your glove

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

La la la la la la…

Σπουδή σε ξένη γλώσσα, που όσο προχωράει φέρνει συγκίνηση η ομορφιά του στίχου· όχι μόνο η δομή, ο ρυθμός, οι συνηχήσεις φθόγγων που επιτείνουν το συναίσθημα· όχι μόνο η μελωδία και η αισθαντική φωνή του Leonard Koen, αλλά και το νόημα και η ιστορία του.

Γενικά και πεζά μιλώντας όλα τα πράγματα κάποτε τελειώνουν, αλλά ο ποιητής φροντίζει να δώσει ένα άλλο νόημα σε αυτό. Με ένα χορό διαρκείας, μέχρι το τέλος. Ένας φόρος τιμής για ότι άξιζε, για τον έρωτα, την αγάπη την ίδια τη ζωή. Γιατί τι άλλο να κάνουμε όταν κάτι τελειώνει, να κλάψουμε; να εκμηδενιστούμε στην απελπισία και τον πανικό του χαμού; Προς τι;

Η αφορμή για τον δημιουργό του τραγουδιού, όπως το περιγράφει ο ίδιος, μια εικόνα ή κάποια διήγηση από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όπου οι Γερμανοί υποχρέωναν εβραίους μουσικούς να παίζουν κλασική μουσική, ηρεμώντας έτσι τους ομοεθνείς τους που οδηγούνταν στα κρεματόρια (και κάνοντας τους λάτρεις της κλασικής μουσικής Γερμανούς να ανεβαίνουν, όπως κάποτε ο Νέρωνας, σε άλλες σφαίρες πνευματικού μεγαλείου, με Βάγκνερ και Νίτσε και Μπαχ!). Το περίφημο κουαρτέτο εγχόρδων λοιπόν, αναγκασμένο, είτε με τη θέλησή τους, να συνοδεύει καταδικασμένους στην πυρά, που στο τέλος θα έμπαιναν και οι ίδιοι μέσα, ήταν η τραγική αφορμή της έμπνευσης για τον εβραίο ποιητή και τροβαδούρο, που γεννήθηκε στον Καναδά και έζησε πολλά χρόνια στην Ύδρα.

Μετά το ποίημα αυτονομείται. Ο καθένας προσπαθεί να καταλάβει ποιες εικόνες άγγιξαν την ψυχή του ποιητή, μεταφέροντας τελείως ελεύθερα αυτές στην δική του ψυχή, ερμηνεύοντας όπως ο καθένας νοιώθει. Άλλος βλέπει το τέλος μιας σχέσης, που όμως άξιζε, γιατί λοιπόν να μην την τιμήσουμε με τη νοσταλγία και τη λύπη που ταιριάζει. Άλλος το φυσικό τέλος μιας ωραίας μακροχρόνιας κοινής ζωής ενός ζευγαριού. Αυτό μοιάζει περισσότερο στο μοτίβο του τραγουδιού, παρακολουθώντας όλη την εξέλιξη της σχέσης, από την γνωριμία, το γάμο και τον έρωτα, με την ενστικτώδη προαιώνια πίεση ‘των παιδιών που ζητούν να γεννηθούν’.

Dance me to the end of love…

Χόρεψέ με, χάρισε μου ένα τελευταίο χορό, μέχρι να τελειώσουν όλα, ή για χάρη της αγάπης που τελειώνει – όπως να το πάρει κανείς.

Χόρεψέ με στην ομορφιά σου, να χαρείς την ομορφιά σου, με ένα φλεγόμενο βιολί.

Άγγιξέ με να μου φύγει ο πανικός, όπως σε ένα μωρό, κουλουριασμένο, στη ζεστασιά και την ασφάλεια των δικών του.

Ανέβασέ με σαν ένα κλαράκι ελιάς, γίνε το περιστέρι που θα με οδηγήσει στον προορισμό μου.

Χόρεψέ με για το τέλος –μέχρι το τέλος της αγάπης.

-------------

Άσε με να δω την ομορφιά σου όταν μείνουμε μόνοι.

Να νοιώσω το σκίρτημά σου στην έκσταση όπως τη ζούσαν στην αμαρτωλή τη Βαβυλώνα.

Δείξε μου σιγά σιγά τα όρια της παραφοράς μας.

-------------

Χόρεψέ με για το γάμο τώρα, συνέχεια και συνέχεια.

Χόρεψέ με έναν τρυφερό, έναν ατελείωτο χορό.

Εμείς είμαστε κάτω, εμείς και πάνω από την αγάπη.

------------

Χόρεψε με γενετήσια ορμή, για τα παιδιά που ζητούν να γεννηθούν.

Ανάμεσα σε κουρτίνες που έχουν φθαρεί από φιλιά.

Ύψωσε μια τέντα, έστω φθαρμένη, ένα κουκούλι με μέσα εμάς.

----------------

Χόρεψέ με μέχρι το τέλος, που θα καεί και το βιολί.

……..

Άγγιξέ με χέρι γυμνό, ή το γαντοφορεμένο χέρι μιας Κυρίας που τιμάει την προσωπικότητά μου.

Χόρεψέ με για το τέλος της αγάπης.

**********************************************************

Φτωχό ένα τέτοιο πεζό παραμίλημα, αλλά είναι μια ανάγκη έκφρασης, ή μια προετοιμασία για την απόλαυση του αυθεντικού στίχου και της μελωδίας:

**********************************

Σουρής επίκαιρος

Έγραψε ο Νίκος Δήμου για μια τρίτη κατηγορία Ελλήνων,

που δεν μετριέται στις δημοσκοπήσεις (να μείνουμε ή να φύγουμε από ευρώ – Ευρώπη),

αυτών που θέλουμε να γίνουμε Ευρώπη.

Επειδή όμως πρέπει πρώτα να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη,

διαχρονικά και με αγάπη,

ανέτρεξα στο Σουρή * (και ολίγον Μπόστ).

Στην Ελλάδα των παππούδων μας, πριν εκατό χρόνια.

***

(Το καινούριο στην συμπεριφορά μας σήμερα, που δεν το βρήκα στα παλιά,
είναι ότι θυμώνουμε και βρίζουμε τους Ευρωπαίους,
που δεν μας καταλαβαίνουν ότι:

εμείς ψηφίσαμε γιαυτό,
έτσι το απαιτούμε,
στο όνομα της δημοκρατίας,
να μας χαρίσετε τα δάνεια και να μας δώσετε και άλλα !!!)

***

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

*******

Κάτι ακόμα για τους φίλους της πλατείας,

Το θυμάμαι που το απάγγελλα από τα γυμνασιακά ακόμα μου χρόνια.

Ο Ρωμιός 

Στον καφενέ απ'έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,

τού ήλιου τίς ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,

και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,

κανέναν δεν κυττάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μιά καρέκλα τόνα ποδάρι μου τεντώνω,

το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί

αφίνω το καπέλλο, και αρχινώ με τόνο

τούς υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί ουρανός! τί φύσις!

αχνίζει εμπροστά μου ο καιμακλής καφές,

κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,

και μόνος μου τίς βρίσκω μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω

και στρίβω το μουστάκι μ' αγέρωχο πολύ,

και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλλω

τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νούν στον Διάκο και εις τον Καραίσκο

κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,

τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,

κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω

απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ...

Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,

κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τίς πω.

Στον καφετζή ξεσπάνω... φωτιά και κείνος παίρνει.

Αμέσως άνω κάτω τού κάνω τον μπουφέ,

τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,

και τέλος δεν πληρώνω... δεκάρα τον καφέ!

********

*υστερόγραφο 1.

ποιος είναι ο Σουρής ;

• Σατυρικός μας ποιητής με πένα που σφάζει,

--όχι με την εμπάθεια όμως και την κακία 'κάποιων σημερινών'.

Να πως περιγράφεται ο ίδιος στη "Ζωγραφιά μου"

Mπόι δυο πήχες,

κόψη κακή,

γένια με τρίχες
εδώ κι εκεί.

Kούτελο θείο,
λίγο πλατύ,
τρανό σημείο
του ποιητή.

Δυο μάτια μαύρα
χωρίς κακία
γεμάτα λαύρα
μα και βλακεία.

κτλ...κτλ....κτλ...


*υστερόγραφο 2.

ποιος είναι ο Σούρης ;

• Η κατάληξη του φαραγγιού των Μολάων, του Λάρνακα,

που είναι γεμάτο πέτρες,
που έχει 'σούρει' ανά τους αιώνες το φαράγγι.

καλό είναι να βάλουμε έναν τόνο στην οδό εκεί,
γιατί θα ξεχαστεί,
και θα νομίζουν τα παιδιά μας ότι εκεί κάτω, στου Σούρη, βάλαμε τον ποιητή.

Loituma - "Ievan Polkka"

Φιλανδικό τραγούδι με στίχους σε παλιά διάλεκτο, από το 1930, βασισμένο σε παλιό λαϊκό σκοπό.Εδώ ερμηνευμένο με μοναδικό τρόπο από το συγκρότημα ‘Loituma’, χωρίς καθόλου μουσικά όργανα, παρά μόνο με φωνητικούς σχεδιασμούς.

Απόπειρα μετάφρασης από τα αγγλικά:

Πόλκας μουσική στο δρόμο χύνεται
τα πόδια μου αρχίζουνε στον ίδιο το ρυθμό, ω!
Γεύας  μάνα με άγρυπνο μάτι λοξοκοίταζε
μα Γεύα άλλο μηχανευότανε, ξέρεις τo.
Γιατί ποιος ακούει τη μαμά να λέει ‘no’
όταν όλων το μυαλό είν στο χορό, εκεί και εδώ.

 Γεύα έλαμπε και το βιολί εστρίγγλιζε
οι φίλοι στριμωχνόντανε να ευχηθούν ‘με το καλό’.
Καθένας ζεσταμένος αλλά τίποτα δεν ένοιαζε
εμέ, το μορφονιό, το ζώο το αρσενικό.
Γιατί ποιος νοιάζεται για κούραση και ιδρώτα
όταν όλων το μυαλό είν στο χορό, εκεί και εδώ!

Γεύας μάνα μόνη έμεινε
στο ήσυχο δωμάτιο της ψαλμούς για το θεό
τον ήρωα αφήνοντας στο γλέντι του στους γείτονες
στο σπίτι που το φώς του το είχαν χαμηλό.
Γιατί ποιος ακούει τι λένε οι μεγάλοι
όταν όλων το μυαλό είν στο χορό, εκεί κι εδώ.

Η μουσική σταμάτησε μα όχι και η χαρά
όταν το αγόρι την ερωτική κουβέντα αρχινά.
Τέλος το γλέντι κάποτε, στο σπίτι της ξανά
τη μάνα αγριεμένη βρήκαμε να ξαγρυπνά.
Άσε της λέω φωνές και κλάματα, Γεύα κι εγώ
σύντομα θα χορεύουμε παντού, εκεί κι εδώ!

Είπα στη μάνα της να πάψει τον καβγά
ή δεν θα φταίω εγώ για το μετά
Ήσυχα στο δωμάτιό σου πήγαινε
και δεν θα πληγωθείς με εμάς εδώ.
Τι ο μορφονιός  που βλέπεις δεν δαμάζεται
Όταν ορμάει στο χορό, εκεί κι εδώ.

Ακόμα θα σου πω πως, όχι, μην το σκεφτείς,
σε βολικό κλουβί δεν κλείνομαι εγώ.
Ταξίδια εκεί ταξίδια εδώ, σε δύση ανατολή,
όμως Γεύα κι εγώ θα κάνουμε χωριό.
Τι ο μορφονιός  δεν είναι κάποιος ντροπαλός
όταν ορμάει στο χορό, εκεί κι εδώ.

Οι ‘φίλοι’ μας οι Φιλανδοί έχουν ένα ζηλευτό επίπεδο πλούτου και πολιτισμού, οργάνωσης και συνοχής στην κοινωνία τους, με πρωτιές στην παιδεία, παρότι το διάβασμα στο σπίτι για παιδιά του δημοτικού είναι αδιανόητο. Πέρασαν σκληρά χρόνια όμως, όχι μόνο τελευταία, όταν τους επισκέφτηκε το ΔΝΤ, αλλά από παλιότερα, όταν για να ζεσταθούν έπρεπε να κοιμηθούν μαζί με τους Ταράνδους. Σε αυτές τις απέραντες παγωμένες εκτάσεις ζέσταναν ακόμα την ψυχή τους τα παραμύθια, η μουσική, ο Άγιος Βασίλης –αλλιώς τον λένε αυτοί.

Μια άλλη εκδοχή εδώ:

Merry Christmas

Let it snow

 

Let It Snow

created by lyricist Sammy Cahn and the composer Jule Styne in 1945.

The words and lyrics of Let It Snow reflect the feeling of warmth and security associated with Christmas.

Oh the weather outside is frightful,

But the fire is so delightful,

And since we've no place to go,

Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!

It doesn't show signs of stopping,

And I've bought some corn for popping,

The lights are turned way down low,

Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!

When we finally kiss goodnight,

How I'll hate going out in the storm!

But if you'll really hold me tight,

All the way home I'll be warm.

The fire is slowly dying,

And, my dear, we're still good-bying,

But as long as you love me so,

Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow! 

A greek song for Philip

Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Αλίκη Βουγιουκλάκη


Καροτσέρη καροτσέρη
άσ' το καμουτσίκι απ' το χέρι
και μην το κτυπάς

Δε χρειάζεται να τρέχεις
όταν τόσο πια κοντά σου έχεις
κείνον που αγαπάς

Άσ' το τ' αμάξι μονάχο να κυλάει
κι όπου κι αν πάει για μένα ειναι καλά
όλα είναι εντάξει κι η αγάπη μου είναι πλάι
κι όταν γελάει ο κόσμος μου γελά

Όλα γύρω μου ειναι ωραία
κι έχω την αγάπη μου παρέα
δίπλα μου εδώνά

Άσ' τη ρόδα να γυρίζει
μια τρελή χαρά με πλημμυρίζει
και με κυβερνά

Άσ' το το αμάξι..