Γιώργος Καράντζαλης vs Μητροπολίτη Σπάρτης

Ευκαιρία να θυμηθώ το blog, έτσι να μην ξεχνάω πράγματα που μου έκαναν εντύπωση.

Το παρακάτω δημοσιεύτηκε στο protagon.gr, με συγκίνησε και δημοσίευσα και ένα σχόλιο:

Στις Κροκεές Λακωνίας, στις 6/10/2013, τοπικός παπάς και Μητροπολίτης Σπάρτης αρνήθηκαν την τελετή κηδείας στον Άγη Καράντζαλη, με την αιτιολογία ότι είχε τελέσει πολιτικό γάμο. Λίγο αργότερα, σε μνημόσυνο προσώπου της οικογενείας, ο Μητροπολίτης και ο ιερέας ανέγνωσαν κείμενο με το οποίο χαρακτήριζαν τον Άγη Καράντζαλη «αμαρτωλό». Ο Γιώργος Καράντζαλης, αδερφός του «αμαρτωλού», έγραψε ένα κείμενο στο protagon. Στη συνέχεια έλαβε μια επιστολή από τον Μητροπολίτη Σπάρτης, Ευστάθιο. Σε αυτήν την επιστολή απαντά μέσω του protagon. Η επιστολή του ιεράρχη δεν δημοσιοποιείται καθώς δεν υπάρχει η σχετική άδεια. Όμως το περιεχόμενο της μπορεί να γίνει ευκόλως αντιληπτό.
Κύριε Ευστάθιε.
Σας απευθύνομαι στον πληθυντικό μόνο για λόγους δικής μου ευπρέπειας.
Η επιστολή σας ήταν για μένα ένα μνημείο εγωπάθειας και ναρκισσισμού, υποτιμητική για τη νοημοσύνη μου και αποκαλυπτική για την ηθική σας στάθμη. Αρχικά σκόπευα να μην ασχοληθώ μαζί σας, αλλά μετά θεώρησα υποχρέωσή μου να σας κάνω γνωστό το τι πιστεύω για σας.
Οι προσωπικές μου αναζητήσεις αποδόμησαν μέσα μου τις θρησκείες και τις παρηγορητικές, συνήθως, μεταθανάτιες υποσχέσεις τους. Δεν είμαι πιστός καμίας θρησκείας, σέβομαι όμως απόλυτα τους πιστούς όλων των θρησκειών. Ποτέ η πίστη κάποιου δεν είναι για μένα λόγος που να μας διαχωρίζει.
Μου γράφετε ότι δεν με πληγώσατε εσείς αλλά η εκκλησία με τους κανόνες της. Δεν με πληγώσατε, δεν μπορείτε. Με θυμώσατε γιατί πληγώσατε ανθρώπους που αγαπώ. Αρνηθήκατε να κηδέψετε τον αδερφό μου επειδή είχε κάνει πολιτικό γάμο, καλυπτόμενος από απόφαση της «ιεράς» συνόδου του 1982 που το απαγορεύει. Αποσιωπήσατε νεότερη απόφαση της συνόδου αρ. 2665-4/11/1998. Λόγω προβλημάτων που η πρώτη δημιούργησε, την αναιρεί λέγοντας: «όπως μετά συμπαθείας και άκρας συγκαταβάσεως αντιμετωπισθούν υπό των ποιμένων και πνευματικών πατέρων της εκκλησίας ένιοι περιπτώσεις κεκοιμημένων τελεσάντων πολιτικόν γάμον». Δηλαδή ήταν στην κρίση σας. Και απορρίψατε τον αδερφό μου. Χωρίς να τον ξέρετε. Αλλά υποκριτικά και με θράσος μου γράφετε: «σας εκτιμώ σαν οικογένεια και σας αγαπώ σαν πνευματικά μου παιδιά».
Από τι καθορίζεται η στάση της εκκλησίας απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή γάμου; Πολιτικού, μουσουλμανικού, εβραϊκού, συμφώνου συμβίωσης; Να ερωτευθούν δύο αλλόθρησκοι το απαγορεύει. Ή θα επιβάλλει στον έναν το τελετουργικό άλλης θρησκείας ή θα στερήσει από τον άλλον τα θρησκευτικά του δικαιώματα. Αν συζείς και έχεις παιδιά εκτός γάμου σε κηδεύει. Αν κάνεις πολιτικό γάμο για να κατοχυρώσεις θεσμικά την οικογένειά σου αρνείται. Αν πάρεις διαζύγιο από πολιτικό γάμο, δέχεται. Γελοιότητες. Παίζετε με ανθρώπινες υπάρξεις. Η εκκλησία δικαιούται να έχει θέση απέναντι στο εντός ή εκτός χριστιανικού γάμου και μόνο. Αυτή η θέση να προβλέπει ενιαία αντιμετώπιση των περιπτώσεων και να είναι εναρμονισμένη με τις προτεραιότητες που υποτίθεται ότι υπηρετεί: ανθρωπισμό και αγάπη. Όχι με βάση τα «κέφια» ή την ηθική στάθμη του κάθε παπά. Υπάρχει κι άλλη διάσταση, ένας έμμισθος δημόσιος υπάλληλος αρνείται να παράσχει τις υπηρεσίες του σε φορολογούμενους πολίτες κι αυτό μέσα από θολά υποκειμενικά κριτήρια. Δεν έχει και την ευθιξία να μεταβάλλει το καθεστώς μισθοδοσίας του. Και το μαύρο χρήμα που απαιτεί και εισπράττει σε διάφορες τελετές; Γνωστή η παροιμία: με τον σταυρό στο χέρι μόνο οι παπάδες έκαναν λεφτά.
Μου γράφετε ότι πήγατε μόνος (σαν καταδρομέας; ολόκληρο χωριό κανείς δεν σας αντιλήφθηκε;) την επόμενη μέρα της κηδείας στον τάφο του αδερφού μου και κάνατε τρισάγιο. Κακώς. Δεν θα σας το επιτρέπαμε. Ξεπλύνατε τις ενοχές σας και μετά συντάξατε την κατάπτυστη εγκύκλιο σας; Αυτή που με περίσσιο σαδισμό ο παπάς «εκτελεστής» κατόπιν εντολής σας, διάβασε παρουσία της γυναίκας του αδερφού μου, στο μνημόσυνο της μάνας της που είχε πεθάνει δεκαπέντε μέρες πριν. Διαβάστηκε και σε όλες τις ενορίες. Μας χαρακτηρίζατε «υποκριτικό περιβάλλον». Ούτε η τραγικότητα της περίπτωσης δεν ανέστειλε τη βαρβαρότητά σας. Τι «χριστιανικό» σκοπό είχατε; Την επόμενη μέρα ήμασταν όλοι καλύτεροι άνθρωποι και ο κόσμος μας πιο όμορφος;
Αναγάγατε, λοιπόν, σε κανόνες της εκκλησίας τις προσωπικές σας επιλογές για να καλύψετε την αναλγησία σας, την ανεπάρκειά σας και τον τυχοδιωκτισμό σας.
Μου γράφετε ότι πληγωθήκατε γιατί από την ευρεία διάδοση της είδησης και του κειμένου που την συνόδευε διασύρθηκε η εκκλησία. Υποκρίνεσθε. Πληγωθήκατε γιατί παπάς και μητροπολίτης εισπράξατε την απoδοκιμασία χιλιάδων ανθρώπων. Λαϊκά, τη ρόμπα που με αλαζονεία προορίζατε για μας, βρεθήκατε να τη φοράτε οι ίδιοι.
Μου γράφετε ότι δεν χορτάσατε ύπνο στη ζωή σας και ότι δεν έχετε προσωπική περιουσία. Ότι με φιλανθρωπία και ανθρωπισμό τα δώσατε όλα για τους χριστιανούς. Ξέρετε πώς εννοώ εγώ τον ανθρωπισμό; Αν η μάνα σας ζητούσε εμένα, του άθρησκου, στην κηδεία σας να της διαβάσω το Ευαγγέλιο, το Κοράνι, οτιδήποτε, γιατί αυτό απαλύνει τον πόνο της, θα το έκανα. Αυτονόητο για κάθε ευαίσθητο άνθρωπο. Αναλογιζόμενος την τραγικότητα της στιγμής θα έκανα και μία τούμπα στον αέρα, αν αυτό την βοηθούσε. Πόσο μάλλον, θα απέφευγα να την διασύρω και να την ενοχοποιήσω. Ξέρετε τι είπε η θρησκευόμενη μάνα μου όταν έγραφα το πρώτο  κείμενο; «Δεν θέλω ούτε να τον βλέπω, αλλά μην κάνεις κακό στον παπά. Άνθρωπος είναι, έχει και παιδιά». Θα έλεγα ότι φιλανθρωπία και ανθρωπισμό επαγγέλλεστε, ότι χάρις σ’ αυτά επιβιώνετε κι ότι βαθιά μέσα σας, στην ανιερότητα σας, τα προδίδετε.
Με καλείτε να συναντηθούμε. Όχι. Αποστρέφομαι με πάθος κι εσάς και την Εκκλησία, η οποία εκπροσωπείται από ανθρώπους της ποιότητάς σας. Την ποιότητα που καθορίζει με αυτούς τους όρους, τη σχέση κάθε θρησκευόμενου με τη θρησκεία του, την κοινωνική του, την οικογενειακή του και την ερωτική του ζωή. Αυτή, που εγκλωβίζοντας ανθρώπους μέσα στο τέλμα της, αναπαράγει τον βάρβαρο εαυτό της αναστέλλοντας σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη όλων μας.
Όχι δεν θα συναντηθούμε. Έχω άλλα σημαντικά να κάνω. Τα παιδιά μου με ρωτούν πού πήγε ο θείος Άγης, αν θα τον ξαναδούν. Η κόρη του ρωτάει αν ο μπαμπάς και η γιαγιά θα έρθουν από τον ουρανό για τις γιορτές. Πρέπει να απαντήσω. Να γεμίσω τα κενά. Να τα προστατεύσω από τις δικές σας απαντήσεις. Να κλείσω με τρυφερότητα και την παραμικρή χαραμάδα. Να μην διεισδύσει η βαρβαρότητά σας στον εύθραυστο κόσμο τους.
Ο Γιώργος Καράντζαλης είναι έμπορος.


το σχόλιο

Μπορεί κανείς άθεος και όμως πιο 'ένθεος' από πολλούς υποκριτές.
Όπως υπάρχουν και ευσεβείς που στηλιτεύουν την αγυρτεία και το σκοταδισμό, ή την πατριδοκαπηλία ενός 'Θεού πολέμαρχου -- Θεού της Ελλάδος'!!!
Αιώνων παράδοση και τρυφερές παιδικές αναμνήσεις μας δένουν πολλούς μας με την εκκλησία. Ας μην μας σπρώχνουν κάποιοι βίαια να γίνουμε και 'άθρησκοι', αναρχικοί στην εξουσία τους.
Ο Μητροπολίτης οφείλει να αναγνωρίσει το λάθος του και να ζητήσει ταπεινά συγνώμη.

Ένας κεντροαριστερός Τσίπρας;

Διάβασα το παρακάτω κείμενο στο http://doncat.blogspot.gr.
Το Νίκο Δήμου τον παρακολουθώ χρόνια, από τότε που αρθρογραφούσε στο 'RAM' --ώριμος, ηλικιακά, λάτρης της τεχνολογίας, όπως και εγώ.

Επειδή από την σελίδα του δεν δίνει δυνατότητα κοινοποίησης στα συνηθισμένα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το παρουσιάζω αυτούσιο εδώ, στο ξεχασμένο και παρατημένο από βαρεμάρα blog.

Ένας κεντροαριστερός Τσίπρας;

Διάβασα το μανιφέστο των 58 – και δεν διαφώνησα. Πουθενά. (Ανησυχητικό: μήπως περιέχει πολλούς κοινούς τόπους;).

Διάβασα και την παρατήρηση του Πάσχου Μανδραβέλη ότι ο μέσος όρος ηλικίας όσων το υπογράψανε είναι 57,5. (Ο ένας από τους λόγους που δεν το υπέγραψα, ήταν για να μην ανεβάσω κι άλλο τον μέσον όρο. Ο άλλος ήταν ότι δεν μου το πρότεινε κανείς).

Τι λένε αυτοί οι εξηντάρηδες στον μέσο έλληνα που από τα 18 μέχρι το 50 είναι πνιγμένος στο άγχος; Τρέμει για την δουλειά του (αν την έχει ακόμα), για το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του. Έχει ποτιστεί με τεράστιες δόσεις από θεωρίες συνωμοσίας που του «εξηγούν» τα αίτια της κρίσης. Περιμένει βίαιες ανατροπές και επαναστάσεις που θα αλλάξουν τα πράγματα από την μία μέρα στην άλλη (όσο κι αν ξέρει ότι είναι δύσκολο). Και έρχονται εκεί 58 αξιοπρεπείς αλλά επαναλαμβανόμενοι διανοούμενοι και τον ταΐζουν βαρετό μπλα-μπλα.

Ούτε ένας στους εκατό από εκείνους που θα έπρεπε, δεν διάβασε ολόκληρη την διακήρυξη. Αυτοί που την διάβασαν δεν την είχαν ανάγκη – λίγο πολύ ήξεραν τα θέματα και συμφωνούσαν.

Μόνο η παρουσία ενός δυναμικού νέου πολιτικού θα μπορούσε να μεταφράσει αυτές τις αρχές σε δραστικό λόγο. Μόνο ένας χαρισματικός άνθρωπος στην ηλικία των πολλών φοβισμένων (από τα 35 μέχρι τα 45) θα μπορούσε να ενσαρκώσει μία αλλαγή. Εν πολλαίς αμαρτίαις γηράσαντες πολιτικοί όπως ο Βενιζέλος, ή αναμάρτητοι και ανύπαρκτοι όπως ο Κουβέλης θα έπρεπε να αποκλεισθούν a priori. Η δημοφιλία τους είναι μηδαμινή και η πειθώ τους ακόμα μικρότερη.

Ναι, μας χρειάζεται ένας κεντροαριστερός Τσίπρας. Πιο καλλιεργημένος, πιο έξυπνος αλλά εξίσου γοητευτικός και ελκυστικός. (Ας μην γελιόμαστε: ο Τσίπρας είναι το 75% από το20% του ΣΥΡΙΖΑ). Αν δεν βρεθεί κάποιος ουσιαστικός ηγέτης, δέκα διακηρύξεις να γράψουν 200 σοφοί, δεν θα γίνει τίποτα.

Το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ

Γεμάτη νταβατζήδες η ζωή μας. Πολιτικοί, συνδικαλιστές, δικηγόροι, εργολάβοι, συντεχνίες ακριβοπληρωμένων δημοσίων υπαλλήλων. 'Ολους τους πληρώνουμε.

Και μεγάλο μέρος της πνευματικής μας ηγεσίας επίσης, στα Πανεπιστήμια κτλ. και πάνω από όλα οι δημοσιογράφοι. Και αυτό είναι το θλιβερό, γιατί από αυτούς περιμέναμε πολλά --πολλά περισσότερα για να είμαι ειλικρινής, δεν μηδενίζω τίποτα. Τεράστια η προσφορά της δημόσιας τηλεόρασης, όπως και των πνευματικών ανθρώπων βέβαια, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί κανένα νταβατζιλίκι.

Σύμπασα η συντεχνία λοιπόν ενώθηκε εδώ και, ώ του θαύματος, αναμενόμενη αλλά απίστευτη η δύναμή της! Μετάτρεψε την κοινή γνώμη! Δεν βρίζει πια τους δημοσιογράφους και τους βολεμένους της Ε.Ρ.Τ, αλλά την ακραία και λάθος, όπως αποδείχτηκε κίνηση. Που θα ήταν, ίσως, αναγκαία αν αναγνωρίζαμε αγαθή πρόθεση από την κυβέρνηση: Μια εκ βάθρων αναδιάρθρωση αυτού του μαγαζιού της σπατάλης και του ρουσφετιού.



Ο Μάνος Χατζιδάκις, αυτός ο οξυδερκής και γενναίος άνδρας, είχε αφήσει εποχή κάποτε στο Τρίτο Πρόγραμμα. Γνώστης από τα μέσα λοιπόν, αποδεικνύεται προφητικός σε μια συνέντευξή του. Επίκαιρη παρά ποτέ.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ 1984

Μαρία Ρεζάν: Σκεφθήκατε, ποτέ, να εισηγηθείτε, να διαλυθεί η Ε.Ρ.Τ. και να αρχίσει από την αρχή;


Μάνος Χατζιδάκις: Κι αυτό θα το εισηγούμην, αλλά ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει πια, χωρίς την Ε.Ρ.Τ. Θα πεθάνουν αν δεν τους δώσεις εκείνο, για το οποίο θα μπορούν να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται.

Η Ε.Ρ.Τ. είναι πολύτιμη, διότι δίδει στον Ελληνικό λαό, την ευκαιρία να διαμαρτύρεται και να λέει «τι αίσχος που είναι η Ε.Ρ.Τ.»

Η αντιπολίτευση διαμαρτύρεται, γιατί δεν της δίνουν περισσότερο χρόνο, οι άλλοι διαμαρτύρονται γιατί δεν τους δίνουν περισσότερη «Δυναστεία», οι άλλοι διαμαρτύρονται γιατί υπάρχει η «Δυναστεία» και όλοι είναι ευχαριστημένοι...

..... είναι ένα απαραίτητο φάρμακο, για να ζούμε με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας...

==================

Αξιολόγηση εκπαιδευτικών

Το υπουργείο ζητά προσωπικά από όλους τους εκπαιδευτικούς να απαντήσουν ηλεκτρονικά σε ένα ανώνυμο ερωτηματολόγιο για την αξιολόγηση. ΟΛΜΕ, ΔΟΕ και κόμματα της αριστεράς καλούν σε άρνηση συμμετοχής.

Η επικρατούσα αντίληψη για την τύχη τέτοιων κινήσεων είναι γνωστή. Όμως τίποτα δεν μας εμποδίζει να σκεφτούμε αισιόδοξα και να ελπίσουμε ότι μια επιτροπή από άξιους παιδαγωγούς θα το δει σοβαρά και θα το λάβει υπόψη.

• Η τέλεια άρνηση κάθε διαλόγου από τους συνδικαλιστές όμως έχει καταντήσει γελοία και καταδικάζεται από όλη την κοινωνία. Ας μας πούνε επιτέλους πότε βλέπουν να γίνεται κάποια αξιολόγηση:

--Ποτέ;

--Όταν αλλάξει η κοινωνία και οι άνθρωποι;

• Ας μας πουν αν οι φορολογούμενου που πληρώνουν για ένα έργο –λειτούργημα για τους περισσότερους — δικαιούνται να απαιτούν να αξιολογούνται με κάποιο τρόπο οι δάσκαλοι των παιδιών τους.

• Ας δώσουν στην κοινωνία τις δικές τους συγκεκριμένες προτάσεις και να ζητήσουν την έγκρισή τους.

Δεν έχω αυταπάτες ότι μπορεί να δούμε πολιτικές πιέσεις, χειραγώγηση και εξαγορές, όπως τώρα βλέπουμε πτυχία και διδακτορικά να πουλιούνται και να κοσμούν βιογραφικά βουλευτών και εκπαιδευτικών. Όμως αν συνεχίσει έτσι να λειτουργεί αυτό το κράτος δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε, είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Εν τέλει ας ξεκινήσει ένα σύστημα αξιολόγησης και τότε θα είμαστε συγκεκριμένοι και ιδιαίτερα μαχητικοί στην κριτική μας σε αυτό. Όμως θα πετύχει τουλάχιστον κάποια πράγματα:

να απομακρυνθεί από την τάξη ένα ελάχιστο ποσοστό ανίκανων και ανάξιων δασκάλων,

ένα μεγαλύτερο μέρος, που μπορεί, να δώσει περισσότερα,

και το μεγαλύτερο ποσοστό των καλών εκπαιδευτικών θα νιώσουν μια ηθική δικαίωση και ότι δεν είναι αυτοί τα κορόιδα.

=================

 Παρακάτω είναι ένα συμπληρωμένο ερωτηματολόγιο, ή εδω σε PDF.

Evaluation

αμαν Κατερίνα μου

Μια αντιπρόταση στα γλυκανάλατα, ερωτικά !! σκυλάδικα.

 

Στίχοι: Πάνος Τούντας
Μουσική: Πάνος Τούντας
Πρώτη εκτέλεση: Στελλάκης Περπινιάδης

Άλλες ερμηνείες:
Χαρούλα Αλεξίου
Γιάννης Κότσιρας


Όταν περνώ για να σε ιδώ
αχ πώς με βασανίζεις
έχεις κεφτέδες στη φωτιά
αχ, Κατερίνα μου γλυκιά
και γλυκοτηγανίζεις

Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ' έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ

Έχεις τσουκάλι πήλινο
και ψήνεις φασουλάδα
κι εγώ απ' την λαχτάρα μου
παίζοντας την κιθάρα μου
σου κάνω πατινάδα

Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ' έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ

Κάνεις ωραία σκορδαλιά
βάζεις περίσσιο λάδι
στην ταραμοσαλάτα σου
η σάλτσα η ντομάτα σου
που βάζεις στο πιλάφι

Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ' έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ

 

Όταν ο έρωτας προσγειώνεται σε καθημερινές ανάγκες μιας απλής ζωής.
Χιουμοριστικό και δεικτικό σε τραγούδια του συρμού, –ή μήπως από τα πιο όμορφα ερωτικά τραγούδια.

 

Λίγη ετυμολογία...

αμαν, κουζουμ τούρκικες λέξεις.
Για το πρώτο δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα (πόνος, σεβντάς).
Κουζουμ είναι μια χαϊδευτική λέξη, μάλλον σημαίνει προβατάκι.

Η πατινάδα αποτελεί μία από τις βασικότερες κατηγορίες λαϊκών τραγουδιών της Απειράνθου και της Νάξου γενικότερα. Η πατινάδα είναι αργός σκοπός που οι νέοι συνήθιζαν να τραγουδούν έξω από τα σπίτια φίλων τους ή πιο συχνά στο παράθυρο της αμορούζας τους. Τα τραγούδια αυτά λέγονταν κυρίως τις πρώτες πρωινές ώρες, μετά από γλέντια, με τη συνοδεία βιολιού και λαούτου και ήταν αυτοσχέδια ομοιοκατάληκτα δεκαπεντασύλλαβα δίστιχα, τα οποία εξέφραζαν ευχές, παράπονα ή αρκετά συχνά τα προτερήματα της αγαπημένης τους. [πατινός, “τελευταίος”, (,πάτος), επειδή αυτό το είδος τραγουδιού ήταν το τελευταίο στα γλέντια].

Βέβαια, η πατινάδα δεν είναι ένα μουσικό δρώμενο που παρουσιάζεται μόνο στ’ Απειράνθου ή αποκλειστικά στη Νάξο. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, όπως π.χ. στα Επτάνησα ή στην Κρήτη, τραγουδιούνται οι λεγόμενες καντάδες ή οι πατινάδες ή μαντινάδες αντίστοιχα. Μάλιστα, στην Κρήτη, πατινάδα ονόμαζαν το τραγούδι που έλεγαν τις βραδινές ώρες, ενώ μαντινάδα αυτό που τραγουδούσαν τις πρωινές (επηρεασμένοι από τη βενετσιάνικη λέξη matin που σημαίνει πρωί).



Βια, παντού βία

Η Χρυσή Αυγή ξανακτυπά. Εντυπωσιακά αυτή τη φορά, προσφέροντας θέαμα στην τηλεόραση. Ο κάθε δημόσιος άνδρας πρέπει τώρα να πρωτοτυπήσει σε δηλώσεις. Δείγμα δημοκρατικότητας ή αριστεροσύνης η μετά βδελυγμίας και με τα καλύτερα επίθετα καταδίκη του γεγονότος.

Φοβάμαι όμως ότι αυτό δεν θα τους μειώσει εκλογικά. Ακόμα φοβάμαι θα το δούμε και αυτό: πολλοί από αυτούς που τους  καταδικάζουν, μαζί με όσους τους χειροκροτούν, με πρωτοστατούντα μερικά υπερήφανα χρυσά αυγά θα φωνάζουν στα δικαστήρια υπέρ  εκείνου του νεαρού που σκότωσε το διαρρήκτη στην Παιανία. Όχι για κάποια κατανόηση, αυτήν έτσι και αλλιώς την έχει, αλλά για απαλλαγή και ηρωοποίηση. Για να πολλαπλασιαστούν την άλλη μέρα οι σκοτωμοί και οι αυτοδικίες σε ένα νέο άγριο Φαρ Ουέστ.

Η βία στην κοινωνία είναι κάτι που το βλέπουμε παντού γύρω μας. Κάποιοι ισχυρίζονται  «η χώρα μας είναι σε κατοχή»,  έτσι πολλοί νομιμοποιούνται σε «πράξεις αντίστασης». Διακηρύσσεσαι το ταξικό μίσος και οργισμένοι διαδηλωτές καίνε και πλιατσικολογούν το κέντρο της Αθήνας. Μειοψηφίες κλείνουν δρόμους και λιμάνια, ακυρώνουν συγκεντρώσεις και συναυλίες. Νόμοι δεν εφαρμόζονται, καθηγητές στα Πανεπιστήμια προπηλακίζονται ή κτίζονται στο γραφείο τους, το άσυλο ιδεών γίνεται πειθαναγκασμός και άσυλο εργαστηρίων κατασκευής μολότωφ.

Βία στους λαθρομετανάστες και βία από αυτούς. Βία τυφλή στα γήπεδα. Βία από διαρρήκτες και ληστές, που δεν είναι οι φτωχοδιάβολοι που κλέβουν για τον επιούσιο. Στα νέα κοινωνικά ήθη, ή καλύτερα σε μια διαλυμένη κοινωνία, το οργανωμένο και εύκολα οργανούμενο έγκλημα, σε συνάφεια με την τρομοκρατία, είναι πλέον αδίστακτο.

Ότι είναι συνηθισμένο λοιπόν στην κοινωνία μας κάνει εντύπωση όταν γίνεται θέαμα από ανθρώπους που μας εκπροσωπούν. Οι έντονες συζητήσεις σε καφενεία και πλατείες, οι φραστικές επιθέσεις, οι προπηλακισμοί πολιτικών ακόμα και στον ιδιωτικό τους βίο, ακόμα και όταν απευθύνονται σε αυτούς που τους εκπροσωπούν, όλα μεταφέρονται ως  η εικόνα της κοινωνίας μας στην τηλεόραση. Οι περισσότεροι διαρρηγνύουν ιμάτια, εξορκίζουν τα τέρατα του εθνικισμού και της μισαλοδοξίας, τους υμνητές του Χίτλερ και της άριας-ελληνικής φυλής.
Αρκετοί άλλοι όμως, ιδιαίτερα νέοι, χειροκροτούν και ενθουσιάζονται. Βαρέθηκαν παράλληλους μονολόγους ανθρώπων με υπεροψία, ξερόλες, που ναρκισσεύονται με τον δικό τους λόγο. Που  χωρίζουν τον κόσμο σε ηθικούς και ανήθικους, καλούς και κακούς. Και επιτίθενται στους «κακούς» που απεργάζονται μύρια δεινά στο λαό, στο όνομα του οποίου αυτοί αυθαίρετα ομιλούν.

Και όλα αυτά είναι βία. Οι νηφάλιες συζητήσεις σπανίζουν, κυριαρχεί ο φανατισμός, η υπερβολή οι προσβολές. Ο νεαρός δράστης, εκπρόσωπος της χρυσής αυγής ίσως δεν έχει ιδιοτέλεια και εμπνέεται από κάποια ιδανικά. Θα μπορούσε να είναι ένα χρήσιμο μέλος της κοινωνίας αν σεβόταν λίγο περισσότερο την ανθρώπινη ύπαρξη. Ηγείται όμως ενός μικρού στρατού που έχει αντιμέτωπη την συντεταγμένη κοινωνία, δεξιά και αριστερή, μνημονιακή και αντιμνημονιακή.

--Μπορεί να πεισθεί με αποκλεισμούς, λεκτική βία και προσβολές του είδους « να σε χαίρεται η μάνα σου»;

Φοβάμαι πως όχι.

--Θα φερόταν έτσι σε έναν νηφάλιο διάλογο;

Σίγουρα όχι, ίσως μάλιστα προβληματιζόταν από έναν πολιτισμένο και αξιοπρεπή συνομιλητή. Δεν θα φαινόταν αυτό αμέσως αλλά θα ήταν ένα βήμα ένταξης στην κοινωνία.

--Μπορεί να ανεχτεί η κοινωνία ξυλοδαρμούς και στρατιωτικά παραγγέλματα;

Όχι…..Μάλλον όχι....
Το μεγαλύτερο μέρος της δηλαδή…...

Με το υπόλοιπο τι γίνεται; Μπορεί να υπάρξει συνεννόηση; Μπορούμε να πετύχουμε τη συνοχή;

............

«Βόηθα καλέ μου μην φαγωθούμε μεταξύ μας»

Στίχοι: Κ.Χ Μύρης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Άλλες ερμηνείες:
Βασίλης Σκουλάς
Χαράλαμπος Γαργανουράκης
Γιάννης Κότσιρας


Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Μέρες της αρμύρας κι ο ήλιος πάντα εκεί
με τα μακεδονίτικα πουλιά και τ' αρμενάκια
που ελοξοδρόμησαν και χάσανε την Μπαρμπαριά

Πότε παραμονεύοντας τον πόρφυρα
το μαύρο ψάρι έρχεται φεύγει
μικραίνουν οι κύκλοι του

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε
αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του
βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Ώρες ώρες μερεύουμε με τη χορδή της λύρας
δεμένος πισθάγκωνα στο μεσιανό κατάρτι
ο Χιώτης ο τυφλός τραγουδιστής βραχνός προφήτης
μασώντας τη μαστίχα του παινεύει την Ελένη
κι άλλοτε τη Τζαβέλαινα τραβάει στο χορό

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Μήπως να φέρουμε το δωδεκάθεο;

Εικονίτσες, σταυρουλάκια τα φετίχ των παιδιών στις εξετάσεις. Το σύνηθες οι παναγίτσες, μετά μπορεί να υπάρχουν ιδιαίτερες προτιμήσεις σε κάποιον άγιο.

Παλιότερα έβλεπε κανείς κουκλάκια ή αρκουδάκια ή ότι άλλο μπορούσε να φέρει γούρι. Αλλά στο άγχος των σημερινών πανελλαδικών βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να οργανώνονται από την εκκλησία και δεήσεις ακόμα πριν από αυτές.

Δύσκολο να πιστέψουμε ότι οι νέοι παίρνουν στα σοβαρά αυτά τα πράγματα: ότι δηλαδή στον ανταγωνισμό των εξετάσεων ο θεός, ή κάποιος δικός μας άγιος θα μεροληπτήσει βοηθώντας εμάς και αδικώντας άλλους.

Αλλά το φαινόμενο είναι διαχρονικό και δεν περιορίζεται μόνο εδώ.  Όχι δεν θα πάμε σε θρησκευτικούς πολέμους ή σταυροφορίες αλλά στο ποδόσφαιρο. Ιδιαίτερα σε διεθνείς οργανώσεις η κάθε ομάδα, όσο ξέρω, επικαλείται την εύνοια του θεού, --ταυτόχρονα με αυτήν του διαιτητή. Θυμόμαστε το μακαριστό Χριστόδουλο όταν ευλογούσε το κύπελλο υπό τις επευφημίες του χριστεπώνυμου πλήθους αλαλάζοντος "σήκωσέ το το γ. δεν μπορώ να περιμένω".

Και αν μεν από τη μια μεριά είναι ο Χριστός και από την άλλη ο Αλλάχ, ας πούμε, έχει καλώς. Υπάρχει μια προϊστορία εδώ... Αν όμως είναι και από τις δύο πλευρές ο Χριστός!

Εκεί υπάρχει ο θεός της Ελλάδος, που είναι στρατηλάτης και πολεμάει το θεό των αντιπάλων. Ή, είναι μεν ο ίδιος θεός αλλά εμάς μας αγαπάει περισσότερο από τα άλλα του παιδιά. Και βέβαια είναι και παιχνιδιάρης αφού εκτός από πολέμους και άλλα σοβαρά πράγματα του αρέσει να ασχολιέται και με παιχνίδια και να παίρνει μέρος σε αυτά.

Μήπως θα ήταν πιο ειλικρινές να παραδεχτούμε ανθρώπινα πάθη στους θεούς και τους αγίους μας, όπως τότε, εκείνη την ωραία εποχή με τους θεούς του Ολύμπου;