Σουρής επίκαιρος

Έγραψε ο Νίκος Δήμου για μια τρίτη κατηγορία Ελλήνων,

που δεν μετριέται στις δημοσκοπήσεις (να μείνουμε ή να φύγουμε από ευρώ – Ευρώπη),

αυτών που θέλουμε να γίνουμε Ευρώπη.

Επειδή όμως πρέπει πρώτα να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη,

διαχρονικά και με αγάπη,

ανέτρεξα στο Σουρή * (και ολίγον Μπόστ).

Στην Ελλάδα των παππούδων μας, πριν εκατό χρόνια.

***

(Το καινούριο στην συμπεριφορά μας σήμερα, που δεν το βρήκα στα παλιά,
είναι ότι θυμώνουμε και βρίζουμε τους Ευρωπαίους,
που δεν μας καταλαβαίνουν ότι:

εμείς ψηφίσαμε γιαυτό,
έτσι το απαιτούμε,
στο όνομα της δημοκρατίας,
να μας χαρίσετε τα δάνεια και να μας δώσετε και άλλα !!!)

***

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

*******

Κάτι ακόμα για τους φίλους της πλατείας,

Το θυμάμαι που το απάγγελλα από τα γυμνασιακά ακόμα μου χρόνια.

Ο Ρωμιός 

Στον καφενέ απ'έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,

τού ήλιου τίς ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,

και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,

κανέναν δεν κυττάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μιά καρέκλα τόνα ποδάρι μου τεντώνω,

το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί

αφίνω το καπέλλο, και αρχινώ με τόνο

τούς υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί ουρανός! τί φύσις!

αχνίζει εμπροστά μου ο καιμακλής καφές,

κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,

και μόνος μου τίς βρίσκω μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω

και στρίβω το μουστάκι μ' αγέρωχο πολύ,

και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλλω

τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νούν στον Διάκο και εις τον Καραίσκο

κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,

τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,

κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω

απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ...

Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,

κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τίς πω.

Στον καφετζή ξεσπάνω... φωτιά και κείνος παίρνει.

Αμέσως άνω κάτω τού κάνω τον μπουφέ,

τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,

και τέλος δεν πληρώνω... δεκάρα τον καφέ!

********

*υστερόγραφο 1.

ποιος είναι ο Σουρής ;

• Σατυρικός μας ποιητής με πένα που σφάζει,

--όχι με την εμπάθεια όμως και την κακία 'κάποιων σημερινών'.

Να πως περιγράφεται ο ίδιος στη "Ζωγραφιά μου"

Mπόι δυο πήχες,

κόψη κακή,

γένια με τρίχες
εδώ κι εκεί.

Kούτελο θείο,
λίγο πλατύ,
τρανό σημείο
του ποιητή.

Δυο μάτια μαύρα
χωρίς κακία
γεμάτα λαύρα
μα και βλακεία.

κτλ...κτλ....κτλ...


*υστερόγραφο 2.

ποιος είναι ο Σούρης ;

• Η κατάληξη του φαραγγιού των Μολάων, του Λάρνακα,

που είναι γεμάτο πέτρες,
που έχει 'σούρει' ανά τους αιώνες το φαράγγι.

καλό είναι να βάλουμε έναν τόνο στην οδό εκεί,
γιατί θα ξεχαστεί,
και θα νομίζουν τα παιδιά μας ότι εκεί κάτω, στου Σούρη, βάλαμε τον ποιητή.

Archimedes

Να μην ξεχνάμε το σχολείο!

Δοκιμή με ένα ωραίο  πρόγραμμα Γεωμετρίας και Άλγεβρας, το geogebra. Υπάρχει και εδώ
Κανονικά πολύγωνα εγγεγραμμένα και περιγεγραμμένα σε κύκλο, υπολογισμοί εμβαδών,αρχαίο πνεύμα αθάνατο...
Να θυμηθούμε λίγο την Ευκλείδια των Γυμνασιακών μας χρόνων, σε πολλούς άρεσε.

Οδηγίες:
---Move the sliders
Ρύθμισε την ακτίνα του κύκλου και τον αριθμό γωνιών των πολυγώνων

Παρατήρησε την μεταβολή --μέχρι σύμπτωσης των εμβαδών.
Όταν οι γωνίες γίνουν πολλές η περίμετρός τους συμπίπτει με την περιφέρεια του κύκλου.
Ώστε :
Εμβαδόν πολυγώνου = n x 1/2 x Βάση χ Ύψος = 1/2 χ (n χ Βάση) χ Ύψος = 1/2 χ περιφέρεια κύκλου χ Ακτίνα = 1/2 χ 2πρ χ ρ = πρ^2

Μια απάντηση σε φίλους από το facebook. Για να μένει.

Η συνέχεια από εδώ

Ποιους να εμπιστευτεί περισσότερο ένας αφελής ρε Πάνο, το Μαντούρο ή τον Πούτιν. Ή πολιτικούς που τρέμουν το πολιτικό κόστος και τη ΓΕΝΟΠ. Ή τους άλλους που θέλουν να επαναφέρουν τον ΟΤΕ και την αλήστου μνήμης Ολυμπιακή, για να είναι λέει ‘δικές’ μας επιχειρήσεις, του λαού, όχι κανενός επιχειρηματία –πολύ περισσότερο κανενός ξένου!

Ζούμε στην πιο ανεπτυγμένη, πολιτισμένη και δημοκρατική γωνιά του κόσμου, την Ευρώπη. Διαπραγματευόμαστε με εκλεγμένους εκπροσώπους τους, που έχουν τουλάχιστον την έξωθεν καλή μαρτυρία μιας πιο επιτυχημένης πολιτικής απ ότι αλλού. Είμαστε ακόμα στην παρέα τους ενώ άλλοι παρακαλάνε να μπουν.  Το όφελος από τέτοιες  κολεγιές είναι αμοιβαίο. Αλήθεια γιατί δεν βάζουν την Τουρκία μέσα, ή την Αλβανία. Θα τους εκμεταλλευτούν και θα κερδίσουν περισσότερα.

Αυτοί που μας έχουν δανείσει θέλουν πίσω τα λεφτά τους, όσα μπορέσουν να πάρουν. Και θέλουν μια ευημερούσα κοινωνία για να δίνουν τα υψηλής προστιθέμενης αξίας προϊόντα τους. Δεν θέλουν ντε και καλά να μας έχουν στο δάνειο, έχουν βάλει και κανόνες για αυτό. Εμείς το έχουμε ανάγκη, όπως άλλωστε κάνει  κάθε καλή επιχείρηση.

Μα τα βρίσκω όλα ιδανικά θα πείτε;  Όχι, αλλά οι εύκολες και απλοϊκές εξηγήσεις  για ανισότητες και εκμετάλλευση έχουν το μονοπώλιο –και από εμένα για πολλά χρόνια. Καιρός να βάλουμε στη συζήτηση και άλλες προβληματικές.

Είχα μαζέψει από το 12 κάποια στοιχεία και σκέψεις που αφορούσαν το μνημόνιο, παράδειγμα εδώ: http://perianemwnkydatwn.blogspot.gr/2012/03/blog-post_04.html

και εδώ:  http://perianemwnkydatwn.blogspot.gr/2012/05/blog-post.html

νομίζω ακόμα επίκαιρα. Το έκανα γιατί βαρέθηκα τις τριβές και τους καυγάδες σε επαναλαμβανόμενες αδιέξοδες συζητήσεις.

Θανάση μου με τη λέξη που βρήκες τα είπες όλα, ‘μουνιμόνιο’, ο ορισμός της συμφοράς. Τι άλλα επιχειρήματα χρειαζόμαστε. Και όσο την επαναλαμβάνουμε τόσο φορτιζόμαστε και βαραίνουμε το αυταπόδεικτο!

Είναι επιθυμητή μια συζήτηση που δεν θα είναι πολεμική, που θα βοηθάει στον προβληματισμό και τη διόρθωση και θα σταματάει όπου καταλήγει σε αδιέξοδο. Κυρίως όμως δεν θα μονοπωλεί πατριωτισμό, ευαισθησία, υπευθυνότητα. Ακόμα και απέναντι συλλήβδην στους πολιτικούς, --κάποιοι τους εμπιστεύτηκαν και αυτούς. Αν εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι οι κακοί και αργυρώνητοι ας μείνει ο καθένας στο μικρόκοσμό του.

Μπορεί και να κάνω λάθος αλλά είμαι απαισιόδοξος με ότι φαίνεται ότι θα έλθει. Παρόλα αυτά, με μια πιθανή κυβέρνηση της αριστεράς, με τον αέρα και την ευθύνη πλέον, εγώ θα είμαι μαζί στην αρχή. Όπως ήμουνα πάντα θετικός στο ξεκίνημα κάθε κυβέρνησης ή μεταρρύθμισης, γιατί ήθελα να πετύχει, όχι για κάποιο προσωπικό όφελος που ποτέ δεν επιδίωξα.

Γιώργος Καράντζαλης vs Μητροπολίτη Σπάρτης

Ευκαιρία να θυμηθώ το blog, έτσι να μην ξεχνάω πράγματα που μου έκαναν εντύπωση.

Το παρακάτω δημοσιεύτηκε στο protagon.gr, με συγκίνησε και δημοσίευσα και ένα σχόλιο:

Στις Κροκεές Λακωνίας, στις 6/10/2013, τοπικός παπάς και Μητροπολίτης Σπάρτης αρνήθηκαν την τελετή κηδείας στον Άγη Καράντζαλη, με την αιτιολογία ότι είχε τελέσει πολιτικό γάμο. Λίγο αργότερα, σε μνημόσυνο προσώπου της οικογενείας, ο Μητροπολίτης και ο ιερέας ανέγνωσαν κείμενο με το οποίο χαρακτήριζαν τον Άγη Καράντζαλη «αμαρτωλό». Ο Γιώργος Καράντζαλης, αδερφός του «αμαρτωλού», έγραψε ένα κείμενο στο protagon. Στη συνέχεια έλαβε μια επιστολή από τον Μητροπολίτη Σπάρτης, Ευστάθιο. Σε αυτήν την επιστολή απαντά μέσω του protagon. Η επιστολή του ιεράρχη δεν δημοσιοποιείται καθώς δεν υπάρχει η σχετική άδεια. Όμως το περιεχόμενο της μπορεί να γίνει ευκόλως αντιληπτό.
Κύριε Ευστάθιε.
Σας απευθύνομαι στον πληθυντικό μόνο για λόγους δικής μου ευπρέπειας.
Η επιστολή σας ήταν για μένα ένα μνημείο εγωπάθειας και ναρκισσισμού, υποτιμητική για τη νοημοσύνη μου και αποκαλυπτική για την ηθική σας στάθμη. Αρχικά σκόπευα να μην ασχοληθώ μαζί σας, αλλά μετά θεώρησα υποχρέωσή μου να σας κάνω γνωστό το τι πιστεύω για σας.
Οι προσωπικές μου αναζητήσεις αποδόμησαν μέσα μου τις θρησκείες και τις παρηγορητικές, συνήθως, μεταθανάτιες υποσχέσεις τους. Δεν είμαι πιστός καμίας θρησκείας, σέβομαι όμως απόλυτα τους πιστούς όλων των θρησκειών. Ποτέ η πίστη κάποιου δεν είναι για μένα λόγος που να μας διαχωρίζει.
Μου γράφετε ότι δεν με πληγώσατε εσείς αλλά η εκκλησία με τους κανόνες της. Δεν με πληγώσατε, δεν μπορείτε. Με θυμώσατε γιατί πληγώσατε ανθρώπους που αγαπώ. Αρνηθήκατε να κηδέψετε τον αδερφό μου επειδή είχε κάνει πολιτικό γάμο, καλυπτόμενος από απόφαση της «ιεράς» συνόδου του 1982 που το απαγορεύει. Αποσιωπήσατε νεότερη απόφαση της συνόδου αρ. 2665-4/11/1998. Λόγω προβλημάτων που η πρώτη δημιούργησε, την αναιρεί λέγοντας: «όπως μετά συμπαθείας και άκρας συγκαταβάσεως αντιμετωπισθούν υπό των ποιμένων και πνευματικών πατέρων της εκκλησίας ένιοι περιπτώσεις κεκοιμημένων τελεσάντων πολιτικόν γάμον». Δηλαδή ήταν στην κρίση σας. Και απορρίψατε τον αδερφό μου. Χωρίς να τον ξέρετε. Αλλά υποκριτικά και με θράσος μου γράφετε: «σας εκτιμώ σαν οικογένεια και σας αγαπώ σαν πνευματικά μου παιδιά».
Από τι καθορίζεται η στάση της εκκλησίας απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή γάμου; Πολιτικού, μουσουλμανικού, εβραϊκού, συμφώνου συμβίωσης; Να ερωτευθούν δύο αλλόθρησκοι το απαγορεύει. Ή θα επιβάλλει στον έναν το τελετουργικό άλλης θρησκείας ή θα στερήσει από τον άλλον τα θρησκευτικά του δικαιώματα. Αν συζείς και έχεις παιδιά εκτός γάμου σε κηδεύει. Αν κάνεις πολιτικό γάμο για να κατοχυρώσεις θεσμικά την οικογένειά σου αρνείται. Αν πάρεις διαζύγιο από πολιτικό γάμο, δέχεται. Γελοιότητες. Παίζετε με ανθρώπινες υπάρξεις. Η εκκλησία δικαιούται να έχει θέση απέναντι στο εντός ή εκτός χριστιανικού γάμου και μόνο. Αυτή η θέση να προβλέπει ενιαία αντιμετώπιση των περιπτώσεων και να είναι εναρμονισμένη με τις προτεραιότητες που υποτίθεται ότι υπηρετεί: ανθρωπισμό και αγάπη. Όχι με βάση τα «κέφια» ή την ηθική στάθμη του κάθε παπά. Υπάρχει κι άλλη διάσταση, ένας έμμισθος δημόσιος υπάλληλος αρνείται να παράσχει τις υπηρεσίες του σε φορολογούμενους πολίτες κι αυτό μέσα από θολά υποκειμενικά κριτήρια. Δεν έχει και την ευθιξία να μεταβάλλει το καθεστώς μισθοδοσίας του. Και το μαύρο χρήμα που απαιτεί και εισπράττει σε διάφορες τελετές; Γνωστή η παροιμία: με τον σταυρό στο χέρι μόνο οι παπάδες έκαναν λεφτά.
Μου γράφετε ότι πήγατε μόνος (σαν καταδρομέας; ολόκληρο χωριό κανείς δεν σας αντιλήφθηκε;) την επόμενη μέρα της κηδείας στον τάφο του αδερφού μου και κάνατε τρισάγιο. Κακώς. Δεν θα σας το επιτρέπαμε. Ξεπλύνατε τις ενοχές σας και μετά συντάξατε την κατάπτυστη εγκύκλιο σας; Αυτή που με περίσσιο σαδισμό ο παπάς «εκτελεστής» κατόπιν εντολής σας, διάβασε παρουσία της γυναίκας του αδερφού μου, στο μνημόσυνο της μάνας της που είχε πεθάνει δεκαπέντε μέρες πριν. Διαβάστηκε και σε όλες τις ενορίες. Μας χαρακτηρίζατε «υποκριτικό περιβάλλον». Ούτε η τραγικότητα της περίπτωσης δεν ανέστειλε τη βαρβαρότητά σας. Τι «χριστιανικό» σκοπό είχατε; Την επόμενη μέρα ήμασταν όλοι καλύτεροι άνθρωποι και ο κόσμος μας πιο όμορφος;
Αναγάγατε, λοιπόν, σε κανόνες της εκκλησίας τις προσωπικές σας επιλογές για να καλύψετε την αναλγησία σας, την ανεπάρκειά σας και τον τυχοδιωκτισμό σας.
Μου γράφετε ότι πληγωθήκατε γιατί από την ευρεία διάδοση της είδησης και του κειμένου που την συνόδευε διασύρθηκε η εκκλησία. Υποκρίνεσθε. Πληγωθήκατε γιατί παπάς και μητροπολίτης εισπράξατε την απoδοκιμασία χιλιάδων ανθρώπων. Λαϊκά, τη ρόμπα που με αλαζονεία προορίζατε για μας, βρεθήκατε να τη φοράτε οι ίδιοι.
Μου γράφετε ότι δεν χορτάσατε ύπνο στη ζωή σας και ότι δεν έχετε προσωπική περιουσία. Ότι με φιλανθρωπία και ανθρωπισμό τα δώσατε όλα για τους χριστιανούς. Ξέρετε πώς εννοώ εγώ τον ανθρωπισμό; Αν η μάνα σας ζητούσε εμένα, του άθρησκου, στην κηδεία σας να της διαβάσω το Ευαγγέλιο, το Κοράνι, οτιδήποτε, γιατί αυτό απαλύνει τον πόνο της, θα το έκανα. Αυτονόητο για κάθε ευαίσθητο άνθρωπο. Αναλογιζόμενος την τραγικότητα της στιγμής θα έκανα και μία τούμπα στον αέρα, αν αυτό την βοηθούσε. Πόσο μάλλον, θα απέφευγα να την διασύρω και να την ενοχοποιήσω. Ξέρετε τι είπε η θρησκευόμενη μάνα μου όταν έγραφα το πρώτο  κείμενο; «Δεν θέλω ούτε να τον βλέπω, αλλά μην κάνεις κακό στον παπά. Άνθρωπος είναι, έχει και παιδιά». Θα έλεγα ότι φιλανθρωπία και ανθρωπισμό επαγγέλλεστε, ότι χάρις σ’ αυτά επιβιώνετε κι ότι βαθιά μέσα σας, στην ανιερότητα σας, τα προδίδετε.
Με καλείτε να συναντηθούμε. Όχι. Αποστρέφομαι με πάθος κι εσάς και την Εκκλησία, η οποία εκπροσωπείται από ανθρώπους της ποιότητάς σας. Την ποιότητα που καθορίζει με αυτούς τους όρους, τη σχέση κάθε θρησκευόμενου με τη θρησκεία του, την κοινωνική του, την οικογενειακή του και την ερωτική του ζωή. Αυτή, που εγκλωβίζοντας ανθρώπους μέσα στο τέλμα της, αναπαράγει τον βάρβαρο εαυτό της αναστέλλοντας σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη όλων μας.
Όχι δεν θα συναντηθούμε. Έχω άλλα σημαντικά να κάνω. Τα παιδιά μου με ρωτούν πού πήγε ο θείος Άγης, αν θα τον ξαναδούν. Η κόρη του ρωτάει αν ο μπαμπάς και η γιαγιά θα έρθουν από τον ουρανό για τις γιορτές. Πρέπει να απαντήσω. Να γεμίσω τα κενά. Να τα προστατεύσω από τις δικές σας απαντήσεις. Να κλείσω με τρυφερότητα και την παραμικρή χαραμάδα. Να μην διεισδύσει η βαρβαρότητά σας στον εύθραυστο κόσμο τους.
Ο Γιώργος Καράντζαλης είναι έμπορος.


το σχόλιο

Μπορεί κανείς άθεος και όμως πιο 'ένθεος' από πολλούς υποκριτές.
Όπως υπάρχουν και ευσεβείς που στηλιτεύουν την αγυρτεία και το σκοταδισμό, ή την πατριδοκαπηλία ενός 'Θεού πολέμαρχου -- Θεού της Ελλάδος'!!!
Αιώνων παράδοση και τρυφερές παιδικές αναμνήσεις μας δένουν πολλούς μας με την εκκλησία. Ας μην μας σπρώχνουν κάποιοι βίαια να γίνουμε και 'άθρησκοι', αναρχικοί στην εξουσία τους.
Ο Μητροπολίτης οφείλει να αναγνωρίσει το λάθος του και να ζητήσει ταπεινά συγνώμη.

Ένας κεντροαριστερός Τσίπρας;

Διάβασα το παρακάτω κείμενο στο http://doncat.blogspot.gr.
Το Νίκο Δήμου τον παρακολουθώ χρόνια, από τότε που αρθρογραφούσε στο 'RAM' --ώριμος, ηλικιακά, λάτρης της τεχνολογίας, όπως και εγώ.

Επειδή από την σελίδα του δεν δίνει δυνατότητα κοινοποίησης στα συνηθισμένα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το παρουσιάζω αυτούσιο εδώ, στο ξεχασμένο και παρατημένο από βαρεμάρα blog.

Ένας κεντροαριστερός Τσίπρας;

Διάβασα το μανιφέστο των 58 – και δεν διαφώνησα. Πουθενά. (Ανησυχητικό: μήπως περιέχει πολλούς κοινούς τόπους;).

Διάβασα και την παρατήρηση του Πάσχου Μανδραβέλη ότι ο μέσος όρος ηλικίας όσων το υπογράψανε είναι 57,5. (Ο ένας από τους λόγους που δεν το υπέγραψα, ήταν για να μην ανεβάσω κι άλλο τον μέσον όρο. Ο άλλος ήταν ότι δεν μου το πρότεινε κανείς).

Τι λένε αυτοί οι εξηντάρηδες στον μέσο έλληνα που από τα 18 μέχρι το 50 είναι πνιγμένος στο άγχος; Τρέμει για την δουλειά του (αν την έχει ακόμα), για το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του. Έχει ποτιστεί με τεράστιες δόσεις από θεωρίες συνωμοσίας που του «εξηγούν» τα αίτια της κρίσης. Περιμένει βίαιες ανατροπές και επαναστάσεις που θα αλλάξουν τα πράγματα από την μία μέρα στην άλλη (όσο κι αν ξέρει ότι είναι δύσκολο). Και έρχονται εκεί 58 αξιοπρεπείς αλλά επαναλαμβανόμενοι διανοούμενοι και τον ταΐζουν βαρετό μπλα-μπλα.

Ούτε ένας στους εκατό από εκείνους που θα έπρεπε, δεν διάβασε ολόκληρη την διακήρυξη. Αυτοί που την διάβασαν δεν την είχαν ανάγκη – λίγο πολύ ήξεραν τα θέματα και συμφωνούσαν.

Μόνο η παρουσία ενός δυναμικού νέου πολιτικού θα μπορούσε να μεταφράσει αυτές τις αρχές σε δραστικό λόγο. Μόνο ένας χαρισματικός άνθρωπος στην ηλικία των πολλών φοβισμένων (από τα 35 μέχρι τα 45) θα μπορούσε να ενσαρκώσει μία αλλαγή. Εν πολλαίς αμαρτίαις γηράσαντες πολιτικοί όπως ο Βενιζέλος, ή αναμάρτητοι και ανύπαρκτοι όπως ο Κουβέλης θα έπρεπε να αποκλεισθούν a priori. Η δημοφιλία τους είναι μηδαμινή και η πειθώ τους ακόμα μικρότερη.

Ναι, μας χρειάζεται ένας κεντροαριστερός Τσίπρας. Πιο καλλιεργημένος, πιο έξυπνος αλλά εξίσου γοητευτικός και ελκυστικός. (Ας μην γελιόμαστε: ο Τσίπρας είναι το 75% από το20% του ΣΥΡΙΖΑ). Αν δεν βρεθεί κάποιος ουσιαστικός ηγέτης, δέκα διακηρύξεις να γράψουν 200 σοφοί, δεν θα γίνει τίποτα.

Το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ

Γεμάτη νταβατζήδες η ζωή μας. Πολιτικοί, συνδικαλιστές, δικηγόροι, εργολάβοι, συντεχνίες ακριβοπληρωμένων δημοσίων υπαλλήλων. 'Ολους τους πληρώνουμε.

Και μεγάλο μέρος της πνευματικής μας ηγεσίας επίσης, στα Πανεπιστήμια κτλ. και πάνω από όλα οι δημοσιογράφοι. Και αυτό είναι το θλιβερό, γιατί από αυτούς περιμέναμε πολλά --πολλά περισσότερα για να είμαι ειλικρινής, δεν μηδενίζω τίποτα. Τεράστια η προσφορά της δημόσιας τηλεόρασης, όπως και των πνευματικών ανθρώπων βέβαια, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί κανένα νταβατζιλίκι.

Σύμπασα η συντεχνία λοιπόν ενώθηκε εδώ και, ώ του θαύματος, αναμενόμενη αλλά απίστευτη η δύναμή της! Μετάτρεψε την κοινή γνώμη! Δεν βρίζει πια τους δημοσιογράφους και τους βολεμένους της Ε.Ρ.Τ, αλλά την ακραία και λάθος, όπως αποδείχτηκε κίνηση. Που θα ήταν, ίσως, αναγκαία αν αναγνωρίζαμε αγαθή πρόθεση από την κυβέρνηση: Μια εκ βάθρων αναδιάρθρωση αυτού του μαγαζιού της σπατάλης και του ρουσφετιού.



Ο Μάνος Χατζιδάκις, αυτός ο οξυδερκής και γενναίος άνδρας, είχε αφήσει εποχή κάποτε στο Τρίτο Πρόγραμμα. Γνώστης από τα μέσα λοιπόν, αποδεικνύεται προφητικός σε μια συνέντευξή του. Επίκαιρη παρά ποτέ.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ 1984

Μαρία Ρεζάν: Σκεφθήκατε, ποτέ, να εισηγηθείτε, να διαλυθεί η Ε.Ρ.Τ. και να αρχίσει από την αρχή;


Μάνος Χατζιδάκις: Κι αυτό θα το εισηγούμην, αλλά ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει πια, χωρίς την Ε.Ρ.Τ. Θα πεθάνουν αν δεν τους δώσεις εκείνο, για το οποίο θα μπορούν να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται.

Η Ε.Ρ.Τ. είναι πολύτιμη, διότι δίδει στον Ελληνικό λαό, την ευκαιρία να διαμαρτύρεται και να λέει «τι αίσχος που είναι η Ε.Ρ.Τ.»

Η αντιπολίτευση διαμαρτύρεται, γιατί δεν της δίνουν περισσότερο χρόνο, οι άλλοι διαμαρτύρονται γιατί δεν τους δίνουν περισσότερη «Δυναστεία», οι άλλοι διαμαρτύρονται γιατί υπάρχει η «Δυναστεία» και όλοι είναι ευχαριστημένοι...

..... είναι ένα απαραίτητο φάρμακο, για να ζούμε με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας...

==================

Αξιολόγηση εκπαιδευτικών

Το υπουργείο ζητά προσωπικά από όλους τους εκπαιδευτικούς να απαντήσουν ηλεκτρονικά σε ένα ανώνυμο ερωτηματολόγιο για την αξιολόγηση. ΟΛΜΕ, ΔΟΕ και κόμματα της αριστεράς καλούν σε άρνηση συμμετοχής.

Η επικρατούσα αντίληψη για την τύχη τέτοιων κινήσεων είναι γνωστή. Όμως τίποτα δεν μας εμποδίζει να σκεφτούμε αισιόδοξα και να ελπίσουμε ότι μια επιτροπή από άξιους παιδαγωγούς θα το δει σοβαρά και θα το λάβει υπόψη.

• Η τέλεια άρνηση κάθε διαλόγου από τους συνδικαλιστές όμως έχει καταντήσει γελοία και καταδικάζεται από όλη την κοινωνία. Ας μας πούνε επιτέλους πότε βλέπουν να γίνεται κάποια αξιολόγηση:

--Ποτέ;

--Όταν αλλάξει η κοινωνία και οι άνθρωποι;

• Ας μας πουν αν οι φορολογούμενου που πληρώνουν για ένα έργο –λειτούργημα για τους περισσότερους — δικαιούνται να απαιτούν να αξιολογούνται με κάποιο τρόπο οι δάσκαλοι των παιδιών τους.

• Ας δώσουν στην κοινωνία τις δικές τους συγκεκριμένες προτάσεις και να ζητήσουν την έγκρισή τους.

Δεν έχω αυταπάτες ότι μπορεί να δούμε πολιτικές πιέσεις, χειραγώγηση και εξαγορές, όπως τώρα βλέπουμε πτυχία και διδακτορικά να πουλιούνται και να κοσμούν βιογραφικά βουλευτών και εκπαιδευτικών. Όμως αν συνεχίσει έτσι να λειτουργεί αυτό το κράτος δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε, είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Εν τέλει ας ξεκινήσει ένα σύστημα αξιολόγησης και τότε θα είμαστε συγκεκριμένοι και ιδιαίτερα μαχητικοί στην κριτική μας σε αυτό. Όμως θα πετύχει τουλάχιστον κάποια πράγματα:

να απομακρυνθεί από την τάξη ένα ελάχιστο ποσοστό ανίκανων και ανάξιων δασκάλων,

ένα μεγαλύτερο μέρος, που μπορεί, να δώσει περισσότερα,

και το μεγαλύτερο ποσοστό των καλών εκπαιδευτικών θα νιώσουν μια ηθική δικαίωση και ότι δεν είναι αυτοί τα κορόιδα.

=================

 Παρακάτω είναι ένα συμπληρωμένο ερωτηματολόγιο, ή εδω σε PDF.

Evaluation