Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Σταθάκηδες – Καλλέργηδες


Το 1620 ήρθαν στη Μάνη, κυνηγημένοι από Τούρκους, κρητικοί επαναστάτες από αρχοντική γενιά και έφτιαξαν τον οικισμό Γωνέα πάνω από τον Κότρωνα. Ήταν ο Δημήτρης Καλλέργης με τον αδερφό του Σιγούντο και το γιό του Γιώργη. Έκτοτε σκόρπισε το σόι σε Κοφινάδες, Χρηστάκους, Μπακογιάννηδες, Σταθάκηδες κτλ. Κάποιοι απόγονοι από αυτά τα σόγια, έψαξαν την ιστορία, συνέστησαν σύλλογο και διαδίδουν την συμπαθητική αυτή ιστορία.
Δεν ξέρω αν όλοι οι Σταθάκηδες στην περιοχή έλκουν την καταγωγή από Καλλέργηδες --από πατέρα σε πατέρα εννοείται. Δυστυχώς αυτή η πατριαρχική κοινωνία ξεχνάει ότι το μισό είμαστε από την πλευρά της μητέρας!
Επίσης με την ανάμιξη από γενιά σε γενιά είναι τόσο το μπέρδεμα που όλοι είμαστε μακρινοί συγγενείς. Άσε που όπως λέει η βιολογία και τα ίδια τα γονίδια αλλάζουν πριν κληρονομηθούν. Οπότε ούτε μισό-μισό δεν είμαστε από τους γονείς, αλλά σε ένα μέρος είναι και η τύχη. Δεν ξέρω αν ένα τεστ DNA μπορεί να πιστοποιήσει με ακρίβεια τους τέσσερεις παππούδες μου, πολύ περισσότερο τους 8 προπάππους, τους 16… και πάει λέγοντας. Σίγουρα δεν μπορεί να προσδιορίσει εθνικότητα.
Αυτό όσον αφορά τα γονίδια, γιατί μετά έρχεται το περιβάλλον και η κουλτούρα. Είναι ωραίο λοιπόν και έχει ρόλο παιδευτικό να νιώθουμε συγγένεια με ανθρώπους σπουδαίους, ευγενείς και επαναστάτες. Αρκεί αυτά να τα καλλιεργούμε μέσα μας, σαν πνευματικές αξίες, και όχι σε συμπλέγματα ανωτερότητας και μισαλλοδοξίες.
Ας ξεφύγουμε λιγάκι από το γονιδιακό και γαλαζοαίματες κληρονομιές. Είναι σίγουρο ότι ο καθένας έχει ρίζες από παλιούς άρχοντες και βασιλιάδες  –είχαν και προνόμια σε όλες τις παρθένες πανάθεμά τους. Ή από ένδοξους προγόνους –που μπορεί να μην ξέρουμε γιατί ήταν ένδοξοι, αλλά τους επικαλούμαστε σαν εξιλέωση και το μέσον μας για τα δικά μας αμαρτήματα.
Αγαπώ την Κρήτη και τη μουσική της, είμαι υπερήφανος που είμαι ‘Έλληνας. Αλλά επίσης θα ήμουν υπερήφανος αν τύχαινε να μεγαλώσω Τούρκος ή Ιταλός ή Βεδουίνος.
Χαρά μου να έχω, ανάμεσα σε τόσους παππούδες και το Δημήτρη ή το Σιγούντο Καλλέργη. Η αναδίφηση στην ιστορία και την ανθρώπινη περιπέτεια είναι συναρπαστική, η ταύτιση σε κάποιες περιπτώσεις, η συναδέλφωση με μακρινά ξαδέρφια, ευεργετική και μου αρέσει. Αν είναι λοιπόν έτσι , με μέτρο και χωρίς να μειώνουμε τους άλλους, τότε είμαι μέσα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου