Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Μια απάντηση σε φίλους από το facebook. Για να μένει.

Η συνέχεια από εδώ

Ποιους να εμπιστευτεί περισσότερο ένας αφελής ρε Πάνο, το Μαντούρο ή τον Πούτιν. Ή πολιτικούς που τρέμουν το πολιτικό κόστος και τη ΓΕΝΟΠ. Ή τους άλλους που θέλουν να επαναφέρουν τον ΟΤΕ και την αλήστου μνήμης Ολυμπιακή, για να είναι λέει ‘δικές’ μας επιχειρήσεις, του λαού, όχι κανενός επιχειρηματία –πολύ περισσότερο κανενός ξένου!

Ζούμε στην πιο ανεπτυγμένη, πολιτισμένη και δημοκρατική γωνιά του κόσμου, την Ευρώπη. Διαπραγματευόμαστε με εκλεγμένους εκπροσώπους τους, που έχουν τουλάχιστον την έξωθεν καλή μαρτυρία μιας πιο επιτυχημένης πολιτικής απ ότι αλλού. Είμαστε ακόμα στην παρέα τους ενώ άλλοι παρακαλάνε να μπουν.  Το όφελος από τέτοιες  κολεγιές είναι αμοιβαίο. Αλήθεια γιατί δεν βάζουν την Τουρκία μέσα, ή την Αλβανία. Θα τους εκμεταλλευτούν και θα κερδίσουν περισσότερα.

Αυτοί που μας έχουν δανείσει θέλουν πίσω τα λεφτά τους, όσα μπορέσουν να πάρουν. Και θέλουν μια ευημερούσα κοινωνία για να δίνουν τα υψηλής προστιθέμενης αξίας προϊόντα τους. Δεν θέλουν ντε και καλά να μας έχουν στο δάνειο, έχουν βάλει και κανόνες για αυτό. Εμείς το έχουμε ανάγκη, όπως άλλωστε κάνει  κάθε καλή επιχείρηση.

Μα τα βρίσκω όλα ιδανικά θα πείτε;  Όχι, αλλά οι εύκολες και απλοϊκές εξηγήσεις  για ανισότητες και εκμετάλλευση έχουν το μονοπώλιο –και από εμένα για πολλά χρόνια. Καιρός να βάλουμε στη συζήτηση και άλλες προβληματικές.

Είχα μαζέψει από το 12 κάποια στοιχεία και σκέψεις που αφορούσαν το μνημόνιο, παράδειγμα εδώ: http://perianemwnkydatwn.blogspot.gr/2012/03/blog-post_04.html
νομίζω ακόμα επίκαιρα. Το έκανα γιατί βαρέθηκα τις τριβές και τους καυγάδες σε επαναλαμβανόμενες αδιέξοδες συζητήσεις.

Θανάση μου με τη λέξη που βρήκες τα είπες όλα, ‘μουνιμόνιο’, ο ορισμός της συμφοράς. Τι άλλα επιχειρήματα χρειαζόμαστε. Και όσο την επαναλαμβάνουμε τόσο φορτιζόμαστε και βαραίνουμε το αυταπόδεικτο!

Είναι επιθυμητή μια συζήτηση που δεν θα είναι πολεμική, που θα βοηθάει στον προβληματισμό και τη διόρθωση και θα σταματάει όπου καταλήγει σε αδιέξοδο. Κυρίως όμως δεν θα μονοπωλεί πατριωτισμό, ευαισθησία, υπευθυνότητα. Ακόμα και απέναντι συλλήβδην στους πολιτικούς, --κάποιοι τους εμπιστεύτηκαν και αυτούς. Αν εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι οι κακοί και αργυρώνητοι ας μείνει ο καθένας στο μικρόκοσμό του.

Μπορεί και να κάνω λάθος αλλά είμαι απαισιόδοξος με ότι φαίνεται ότι θα έλθει. Παρόλα αυτά, με μια πιθανή κυβέρνηση της αριστεράς, με τον αέρα και την ευθύνη πλέον, εγώ θα είμαι μαζί στην αρχή. Όπως ήμουνα πάντα θετικός στο ξεκίνημα κάθε κυβέρνησης ή μεταρρύθμισης, γιατί ήθελα να πετύχει, όχι για κάποιο προσωπικό όφελος που ποτέ δεν επιδίωξα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου